Rasy psów

Pochodzenie jamników nie jest do końca znane. Według niektórych teorii korzenie tej rasy sięgają starożytnego Egiptu, o czym świadczą odkrycia archeologiczne. Uwagę badaczy zwrócił m.in. rysunek pochodzący z czasów faraona Sezo-strisa III, przedstawiający niewielkiego psa o długim korpusie i dużych stojących uszach, który odnaleziono w grobowcu egipskiego dostojnika. Podobno podczas wykopalisk natrafiono także na zmumifikowane szczątki takich zwierząt. Wielu kynologów jest jednak zdania, że poza niewielkim podobieństwem fizycznym nie mają one nic wspólnego ze współczesnymi jamnikami. Krótkonożność jest typowa także dla wielu Innych ras. To rodzaj mutacji genetycznej zwanej achondrodysplazją, polegającej na zahamowaniu wzrostu kości długich kończyn, przy jednoczesnym normalnym rozwoju kości płaskich, np. czaszki czy miednicy. Osobniki nią dotknięte nie wykazują poza tym żadnych Innych anomalii -funkcjonowanie narządów wewnętrznych czy zdolność do reprodukcji nie są zakłócone. Zmutowany gen jest przekazywany z pokolenia na pokolenie. Bardziej prawdopodobna teoria o pochodzeniu rasy mówi, że przodkami jamników mogły być psy gończe zwane Dachs-bracke, występujące od stuleci na ziemiach germańskich. W żyłach tych krótkonożnych czworonogów płynie podobno także krew posokowców I pinczerów. Nazwą „bracke" określano różne odmiany psów myśliwskich używanych do tropienia I pogoni. Słowo „Dachs" w języku niemieckim znaczy „borsuk" 1 nawiązuje zarówno do rodzaju zwierzyny, na którą początkowo polowały jamniki, jak i do ich fizycznego podobieństwa do borsuka. Niedaleko Cannstatt w dzisiejszych Niemczech odnaleziono szczątki podobnych czworonogów pochodzących z czasów rzymskich podbojów. Pierwsze pisemne wzmianki zawarte w prawach rodowych, datowane na V-IX w., mówią o karze grzywny za zabicie psa używanego do polowania pod ziemią.