Jamnik długowłosy
Kraj pochodzenia: Niemcy
Krótkonożny pies, o wydłużonej, umięśnionej sylwetce. Wielkość rozróżnia się tak jak u jamnika szorstkowłosego (patrz s. 45). Szata prosta, przylegająca, błyszcząca, z podszerstkiem; na szyi i podbrzuszu włos przedłużony, na uszach tworzy frędzle, na kończynach - jednakowej długości pióro, a najdłuższy na ogonie - chorągiew. Maść ruda w różnych odcieniach (z czystym kolorem lub z czarnym nalotem), czarna lub czekoladowa podpalana, marmurkowa. Jamnika długowłosego wyhodowano, krzyżując krótkowłosego z angielskimi i niemieckimi spanielami.
Systematyczna hodowla tej odmiany w Niemczech rozpoczęła się przed I wojną światową. Pies tej rasy jest spokojniejszy od swoich kuzynów, choć też ma spory temperament. Przejawia najsłabszy Instynkt myśliwski i ma szatę najmniej przystosowaną do trudów polowania. Jest przywiązany do rodziny, źle znosi samotność. To dobry przyjaciel dla dzieci. Dzięki domieszce krwi spaniela jest podatniejszy na szkolenie niż pozostałe odmiany. Psy tej rasy chętnie się bawią bawełnianymi sznurami, ale nie należy się z nimi przeciągać w okresie wymiany zębów, gdyż może to doprowadzić do deformacji zgryzu.